Mostrando entradas con la etiqueta Hirigintza. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Hirigintza. Mostrar todas las entradas

2011-02-13

La Humanización del Espacio Urbano

Izenburua: La Humanización del Espacio Urbano; la vida social entre los edificios
Idazlea: Jan Gehl
Urtea: 1971
Argitaletxea: Editorial Reverté

Laburpena:
Este libro analiza por qué el uso del automóvil deteriora la calidad urbana; por qué los edificios residenciales altos son inconvenientes; qué hace que una calle sea atractiva para caminar; por qué en una ciudad sana los espacios públicos, y no los centros comerciales, son el lugar de encuentro; cuántos bancos debe haber en un espacio público y cómo se deben situar. Jan Gehl se adentra en temas tan fascinantes como el de los bordes, y por qué preferimos estar en el borde de una plaza y no en medio de ella.

Si la ciudad es el lugar de encuentro por excelencia, más que cualquier otra cosa, la ciudad es su espacio público peatonal. Los seres humanos no pueden estar en el espacio de los automóviles, ni en los espacios privados que no les pertenecen. La cantidad y la calidad del espacio público peatonal determinan la calidad urbana de una ciudad. Jan Gehl señala que un espacio público es bueno cuando en él tienen lugar muchas actividades no indispensables, cuando la gente sale al espacio público como un fin en sí mismo, a disfrutarlo.

El trabajo de Gehl es profundamente humano; explora las necesidades que tenemos los seres humanos más allá de la supervivencia. ¿Qué necesitamos los seres humanos para nuestra realización mas plena? Necesitamos, por ejemplo, caminar, ver gente, estar con gente. Y la ciudad debe tener características que propicien ese contacto con otros. Una ciudad es sólo un medio para una manera de vivir; lo que propone este libro es una mejor manera de vivir, una manera más feliz de vivir.

Este libro es un mensaje para los arquitectos y les recuerda que su propósito no es ganar premios, sino enaltecer lo humano. Aunque sea hermoso -y debe serlo-, lo que diseñan es para ser vivido, no para ser evaluado por críticos de arte. En la ciudad bien diseñada de Gehl, la estrella es el ciudadano común y no el arquitecto fulgurante.



2010-12-08

Horizontala eta Bertikala: Ea eta Elantxobe

Ea eta Elantxobe bizkaiako kostan, urrenez urren, kokatutako bi herri txiki dira. Herri arrantzaleak dira eta antzekotasun handiak dituzte euren sorreran. Bi herriak XVI. mendean sortu ziren inguruko herriek portu baten beharra sumatu zutenean. Ea, Bedarona eta Natxituako herritarrek sortu zuten, Elantxobe, berriz, Ibarrangeluko bizilagunek.

Bi herriak, Bizkaiako kosta labartsuak eskeintzen dituen lasaigune bakarrenetakoan kokatzen dira. Ea, izen bereko ibaiaren itsasoratzeak sortzen duen bokalean kokatzen da eta Elantxobe, Ogoño-ko lurmuturraren babesean kokatutako portu natural batean.

Nahiz eta antzekotasun guzti hauek eduki, era oso ezberdinean hazi dira. Kokaleku bakoitzaren ezaugarri topografikoak bultzatuta, herri bakoitza ardatz baten inguruan zabaldu da.

Ea-k ibaiaren ardatza jarraituz, hazkuntza guztiz horizontal bat jasan du. Bertako kaleak, ibaiarekiko paralelo kokatzen dira ibaiak itsasoa topatzen duen arte. Bitartean, ibaiaren alde biak erdi aroko zubiek elkartzen dituzte.

Elantxobe, ordea, itsas labarrean behera narraska jaisten den Kale Nagusiaren inguruan hazi da. Ardatz honen bertikaltasunak etxe baten sarrera azpikoaren teilatuaren mailan kokatu arazten du. Honez gain, lurzoruak duen ezaugarri labainkorrak, bertako eraikuntza lanak benetan zaildu ditu herriaren sorrera ezkeroztik.

Pasa den zubi honetan, bi herri hauek bisitatzeko aukera izan dut Bizkaiko kostan zehar egin dudan bidaitxoan eta oso herri lasai, polit eta interesgarriak iruditu zaizkit. Nahiz eta tenperatura ona egin duen egun hauetan, udaran herri hauek berriz ikusteko irrikitan nago.




2010-11-16

Hirien Degenerazioa


Blog-eko azkeneko sarrera prestatzen ari nintzela, Renzo Piano-k "Conversación con Renzo Cassiogli" liburuxkan esandako pasarte bat etorri zitzaidan burura:

"Lo que construye la ciudad es la complejidad de sus funciones, que sobre el mismo suelo, sobre la misma plaza, haya gente que vive, que viene a divertirse, que va al teatro o al cine, a comprar, de visita, turistas alojados en un hotel o gente que va a trabajar. Una mezcla de todas estas funciones en el mismo lugar: esto es lo que construye una ciudad. Esta intensidad otorga dimensión humana a la ciudad, y es esta mezcla la que ha degenerado durante el siglo XX."

XX.mendeak iraultza handia suposatu zuen pertsonen bizitzeko eran. Teknologiak baliabide eta onura handiak ekarri zituen eta jendea gehiago eta hobeto bizitzen hasi zen. Industriaren ondorioz, nekazaritzan behar ziren eskuak gutxitu eta nekazariek hirietara emigratu zuten.

Baina teknologiak nekazaritzan izan zuen eragin honek, azkenik, hiriari kalte handia eragin zion. XX. mendean hiriek kontrolik gabeko hazkuntza jasan zuten, gure herrialdean gehienbat 60. hamarkadan nabaritu zena. Hiriek bere esentzia galdu zuten neurri handi batean. Aipatutako kontrolik gabeko hazkuntzak zentzu gabeko espazio publikoak sortu zituen, gaur egun degradatuak azaltzen direlarik. Trafikoaren gorakadak ere, eragina izan zuen degradazio honetan eta gaur egun espazio publiko hauetako asko aparkaleku ilun eta ospeletan bihurtu dira.

Gure eginkizuna XXI. mendea hiriaren berreskurapenaren mendea izatea lortzea izango da.


Hernaniko Arantzazu "plaza".
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...